Everything has earth tones: old yellow, ochre, faded browns, rusty reds, as if patina is there allover that you know immediately - dust and emptiness and trembling of existence, ubiquitous chaos. This is what surrounds us, hidden behind a thin veil of our pious wishes, weak imaginations - the whole pyramid of weakness. And fear. This is our world as it is.
The flutist with many fingers plays his strange melodies for us on this irrelevant journey, melodies sucked out of his own guise of life and the remnants of energy that he is able to obtain from us. And we dance for him...
As naturally as you can, you pretend you are happy. You don't have enough for many, just for a few lives that depend on you and for which you are a kind of authority and support. For now. The mask falls off as soon as they move away. The veil was brutally removed from your eyes, from what you accepted as your own truth about the world. What is underneath is not pretty. Neither nice, nor comforting, no security or even its shadow. The pillars of your world turned out to be made of sand. You don't have faith in yourself. There is empathy that saves your loved ones, condemned to your frequent company and which is a curse to you. To be honest, it has always been like this - empathy is a curse. Great, extended, making life difficult at every step. This and a sense of responsibility. Interestingly, these two survived. There is no faith, the whole building of ideas about the world is wiped away, but a sense of responsibility has remained. And this damn empathy. You don't want to hurt anyone. You know and see pain. Pain is very real, you don't want to be the cause, for anyone. And you know you will be, because the boundaries of your acting are not immeasurable and the truth will come out, already comes to light. For some faster, for others later. And then, in this "later" something will have to be done about it. Because no one can live with you in this space filled with musty, dusty air, where only emptiness and silence live, and this music of a sick flutist with eyes covered with cobwebs. Where time froze at some strange and ugly moment, without the sun and without the moon, and without stars. Where there is no sky. There is no light and there is no darkness. Where everything is meaningless and where the question about the meaning of life does not make sense.
Day arduously turns into next day and night into next night, and everything is shapeless and vain. As if you were counting your own steps to nothing. Because you know that nothing is at the end of this idiotic, purposeless walk.
You are too old for violent blasts. Your factory no longer produces these magical, chemical substances that make you want something, you can't even afford aggression and anger. Atrophy devours your body, and you no longer believe in a soul. Shocking, how little it took for these bastions of faith to collapse. The cold intellect, which is now jostling happily in you, suggests only logical and hopeless explanations.
You used to be afraid of the future. You struggled like a beaten, tethered horse, you fought for breath and even when you were close to defeat, it was a defeat in a fight, in a hard fight. You are not fighting anymore. You measure days until your end painfully calmly, like clockwork. You create appearances of normality; you sell all this gimcrack, hope, faith and love with the poker face. You can't afford big gestures. You are full of dust and rust, empty, empty like an ancient bottle after cheap wine.
It turned out that there was nothing to be afraid of. There is also nothing to be overly happy about, although it probably better if it doesn't hurt too much. However, the awareness of this walk to nothingness through the colours of rust and dust is overwhelming. It is difficult to move your legs in these conditions. You would like to lie down and stay like that, with the sick flutist at your side, let yourself cover with dust and cobwebs, and ochre, and rust and browns.
Polish translation:
Wszystko ma barwy ziemi: stara żółć, ochra, pogaszone brązy, zardzewiałe czerwienie, jakby patyna na tym wszystkim, że wiadomo od razu - proch i pył, i pustka i drżenie istnienia, wszechobecny chaos. To jest to co nas otacza, ukryte za cienką zasłoną naszych pobożnych życzeń, słabowitych wyobrażeń - całej piramidy słabości. I strachu. Oto nasz świat, taki jakim jest.
Wielopalcy flecista przygrywa nam w tej podróży nieistotnej swoje dziwne melodie, wyssane z własnych pozorów życia i tych resztek energii, które jest z nas w stanie uzyskać. A my mu tańczymy...
Tak naturalnie, jak tylko potrafisz, krzeszesz z siebie pozory szczęśliwości. Nie starcza ci ich dla wielu, zaledwie dla tych paru istnień, które są ode ciebie zależne i dla których jesteś czymś w rodzaju autorytetu i oparcia. Póki co. Maska spada, jak tylko się oddalą. Zasłona została brutalnie zdarta z twoich oczu, z tego, co przyjmowałaś za własną prawdę o świecie. To, co jest pod spodem, nie jest ładne. Ani miłe, ani napawające jakąkolwiek otuchą, ani bezpieczeństwem, ani nawet jego cieniem. Filary twojego świata okazały się zbudowane z piasku. Nie ma w tobie wiary. Jest empatia, która ratuje bliskich, skazanych na twoje częste towarzystwo i która jest dla ciebie przekleństwem. Po prawdzie, to zawsze była. Wielka, rozbudowana, utrudniająca życie na każdym kroku. Ona i poczucie odpowiedzialności. Co ciekawe, to zostało. Nie ma ani krzty wiary, cała budowla wyobrażeń o świecie starta w proch i pył, ale poczucie odpowiedzialności zostało. I ta empatia cholerna. Nie chcesz nikogo ranić. Znasz i widzisz ból, ból jest bardzo realny, nie chcesz być jego przyczyną, dla nikogo. I wiesz, że będziesz, bo granice twojego aktorstwa nie są niezmierzone i prawda wyjdzie, już zresztą wychodzi, na jaw. Dla jednych szybciej, dla innych później. I wtedy, w to później, coś trzeba będzie z tym zrobić. Bo nikt nie może żyć razem z tobą w tej przestrzeni wypełnionej zatęchłym, zapylonym powietrzem, gdzie mieszka jedynie pustka i cisza, i ta muzyka chorego flecisty o oczach zasnutych pajęczyną. Gdzie czas zastygł o jakiejś dziwnej i brzydkiej porze, bez słońca i bez księżyca, i bez gwiazd. Gdzie nie ma nieba. Nie ma światła i nie ma ciemności. Gdzie wszystko pozbawione jest znaczenia i gdzie pytanie o sens życia nie ma sensu.
Dzień przesuwa się za dniem, a noc za nocą, a wszędzie jest bezkształtnie i próżno. Jakby się odmierzało własne kroki do niczego. Bo wiadomo, że nic jest u kresu tego idiotycznego, pozbawionego celu spaceru.
Jesteś za stara na gwałtowne porywy, twoja fabryka nie produkuje już tych magicznych, chemicznych substancji, które sprawiają, że coś ci się chce, nie stać cię nawet na agresję i złość. Atrofia pożera twoje ciało, a w duszę już nie wierzysz. Szokujące, jak niewiele było trzeba, żeby te bastiony wiary runęły. Zimny intelekt, który teraz rozpycha się radośnie w twojej jaźni, podpowiada mi same logiczne i pozbawiające nadziei wyjaśnienia.
Kiedyś bałaś się przyszłości. Szarpałaś się jak bity koń na uwięzi, walczyłaś o oddech i nawet kiedy już byłaś bliska porażki, to była klęska odnoszona w walce, w ciężkim boju. Nie walczysz już. Odmierzasz dni do momentu swojego końca boleśnie spokojnie, jak w zegarku. Tworzysz pozory normalności, sprzedajesz z twarzą pokerzysty cały ten chłam, nadzieję, wiarę i miłość. Nie stać cię na wielkie gesty. Jesteś zasypana pyłem i rdzą, opróżniona, pusta jak starożytna flaszka po tanim winie.
Okazało się, że nie ma się czego bać. Nie ma się także z czego przesadnie cieszyć, chociaż zapewne lepiej jak za bardzo nie boli. Jednak świadomość tego spaceru do nicości przez kolory rdzy i kurzu jest przytłaczająca. Trudno w tych warunkach poruszać nogami. Chciałoby się położyć i już tak zostać, z chorym flecistą u boku dać się pokryć kurzem i pajęczyną, i ochrą, i rdzą i brązami.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz